CHAPTER ONELate in the winter of my

CHAPTER ONE
Late in the winter of my seventeenth year, my mother decided I was depressed, presumably because I rarely left the house, spent quite a lot of time in bed, read the same book over and over, ate infrequently, and devoted quite a bit of my abundant free time to thinking about death.
Whenever you read a cancer booklet or website or whatever, they always list depression among the side effects of cancer. But, in fact, depression is not a side effect of cancer. Depression is a side effect of dying. (Cancer is also a side effect of dying. Almost everything is, really.) But my mom believed I required treatment, so she took me to see my Regular Doctor Jim, who agreed that I was veritably swimming in a paralyzing and totally clinical depression, and that therefore my meds should be adjusted and also I should attend a weekly Support Group.
This Support Group featured a rotating cast of characters in various states of tumor-driven unwellness. Why did the cast rotate? A side effect of dying.
The Support Group, of course, was depressing as hell. It met every Wednesday in the basement of a stone-walled Episcopal church shaped like a cross. We all sat in a circle right in the middle of the cross, where the two boards would have met, where the heart of Jesus would have been.
I noticed this because Patrick, the Support Group Leader and only person over eighteen in the room, talked about the heart of Jesus every freaking meeting, all about how we, as young cancer survivors, were sitting right in Christ’s very sacred heart and whatever.

Результаты (белорусский) 1:

Раздзел
У канцы зімы майго семнаццатага года, мая мама вырашыла , што я быў ​​у дэпрэсіі, па- відаць , таму што я рэдка выходзіў з дому, правёў даволі шмат часу ў ложку, чытаў тую ж кнігу зноў і зноў, елі нячаста, і прысвяціў даволі трохі майго багатага вольнага часу , каб думаць пра смерць.
кожны раз , калі вы чытаеце буклет рака або вэб - сайт або любы іншы , яны заўсёды спіс дэпрэсіі сярод пабочных эфектаў рака. Але, на самой справе, дэпрэсія не з'яўляецца пабочным эфектам ад раку. Дэпрэсія з'яўляецца пабочным эфектам смерці. (Рак таксама пабочны эфект смерці. Амаль усе , што ёсць, на самай справе.) Але мая мама верыла , што патрабуецца лячэнне, таму яна ўзяла мяне , каб убачыць мой лечыць лекарам Джыма, які пагадзіўся , што я быў ​​сапраўды плаванне ў паралізуючым і цалкам клінічнай дэпрэсіі , і таму мае лекі павінны быць адкарэктаваныя , а таксама я павінен наведваць штотыднёвыя сходу групы падтрымкі.
Гэтая група падтрымкі прыкметах верціцца кідок характараў у розным стане хворасці пухлін кіраванай. Чаму акцёры круцяцца? Пабочны эфект смерці.
Група падтрымкі, вядома ж , быў гняце , як пекла. Ён сустрэў кожную сераду ў склепе з каменнымі сценамі Епіскапальнай царквы форму крыжа. Мы ўсе сядзелі ў коле прама ў цэнтры крыжа, дзе дзве дошкі б сустрэліся, дзе быў бы сэрца Ісуса.
Я заўважыў гэта , таму што Патрык, кіраўнік групы падтрымкі і толькі чалавек старэйшыя за васемнаццаць ў пакоі, казалі пра сэрца Ісуса кожны дзяўбаць сустрэча, ўсё пра тое , як мы, як маладыя якія перажылі рак, сядзелі прама ў самым сэрцы свяшчэннага Хрыста, і што заўгодна.